Rioja jest odpowiednikiem francuskiego Bordeaux czy Burgundii. Niewątpliwie winiarze bordoscy mają niemały udział w sławie win tego regionu. Gdy w 1864 roku filoksera przywleczona do Francji z Ameryki doprowadziła do ruiny większość winnic francuskich w tym i najbardziej renomowanych winnic w Bordeaux, wielu zdesperowanych winiarzy przeniosło się właśnie do Rioja. Wrócili do siebie mniej więcej po 4 dekadach, na początku XX wieku, gdy odnowiono większość winnic, szczepiąc rodzimą winorośl na odpornych na własną mszycę podkładkach amerykańskich. Pozostawili jednak i zaszczepili francuskie metody i idee robienia doskonałych win. Barriques, 225 litrowe dębowe beczki do dojrzewania wina, czasami i dziś nazywane bywają barricas bordelesas. Wina w regionie Rioja produkuje się już od czasów rzymskich, największy rozwój winiarstwa następuje jednak od wieku XV. Winnice powstawały tu głównie wokół dużej liczby klasztorów fundowanych do obsługi licznych pielgrzymów udających się do Santiago de Compostella. Pierwsze prawo winiarskie pochodzi właśnie z tego okresu. Rioja była pierwszym hiszpańskim regionem, który otrzymał Denominacion de Origen (DO). Był to rok 1926. Consejo Regulador określił wtedy granice regionu, dozwolone odmiany winorośli, maksymalną wydajność, dozwolony poziom alkoholu itd. W 1991 otrzymał wyższą kategorię DOC (Denominacion de Origen Calificada) i znowu Rioja byłą regionem, który po raz pierwszy sklasyfikowano w tej nowej kategorii. Rioja Alta i Alavesa cechują piękne długie wiosny i jesienie. Winnice położone są na wysokości mniej więcej 270-450 metrów n.p.m. W DOC Rioja dopuszczono do uprawy 4 odmiany czerwone i 3 białe. Najszerzej uprawia się tu, oczywiście, Tempranillo. Ma grubą, bardzo ciemną skórkę, dosyć łagodną kwasowość, przyjemny aromat. Ograniczone, niskie zbiory i nie nawadniane winnice stwarzają warunki do koncentracji koloru , zapachu i smaku. Od północnego-zachodu cały region chroniony jest przed atlantyckimi opadami przez góry Sierra de Cantabria